ای آمـــــده با عشــــــر ای رفتـــــــــه با گریــــه
ای خــــــــــــط دلتنگی از بغـــــض تا گریـــــــــه

با مــــــــن صبـــــــورانه سر کـــردی و سـاختی
اما چــــــه بـی حاصــل دردامـــــــــو نشناختی

تا زنـــــــــــــدگی بوده قصـــــه همیـــــن بوده
پشــــت سر خورشیـد شـــب در کمیـــن بوده

ما هر دو بازیچه در بــــــــــــــــــــــــــازی نیرنگ
قربانــــــی یک بــــــــــت سـر تا به پا از سنگ

تو بـــت پرســـت اما من بت شــکن بودم
باید که بـت می مرد جایـــــی که مــن بودم

باید که بتــ می مــــرد جایــــــی کهــ من بودم
بتخــــــــــانه شد امـــــــا محراب عشـــــق من

فرمان بتــــــ این بـــــــود جاییــــــــکه من بودم
قربانــــــــی بـت شد ایمـــــــــــــان و پیــــوندم

من هـم ز جـــای خویش بتخـــانه شد خــالی
با خـــــود تو را هم برد آن پــــــوچ پوشـــــالی

کنـــــون نه بت مانـــــده نه تــــــــــو نه فردایی
این بت شکــن ، مانده با زخـــــــــــــم تنهایی